امروز: شنبه، ۲۳ خرداد ۱۴۰۵

افزایش عملکرد: معرفی یک کتاب خیلی خوب

۲۵ آبان ۱۴۰۰
0 دیدگاه

چگونه کارهای یک هفته را در یک روز انجام دهیم؟ نام کتاب: افزایش عملکرد نویسنده: ژان بقوسیان ناشر: انتشارات کلید آموزش سال و نوبت چاپ: چاپ چهارم – ۱۴۰۰ آدرس سایت نویسندۀ سایت: modiresabz.com از مقدمۀ کتاب افزایش عملکرد «هر روز که علم پیشرفت می‌کند و ارتباطات بیشتر می‌شود، دستاوردها و عملکرد شخصی افراد کاهش می‌یابد. اغلب مردم جهان بسیار خسته‌تر و بی‌حوصله‌تر از گذشته هستند و به سختی می‌توانند بر انجام یک کار بزرگ تمرکز کنند. این موضوع دلایل مختلفی دارد و به موارد فراوانی بستگی دارد: از آلودگی هوا گرفته تا افزایش اطلاعاتی که در روز با آن‌ها برخورد می‌کنیم … زندگی بسیار کوتاه‌تر از آن است که سال‌ها بدون دستاوردی قابل توجه سپری کنیم. امیرکبیر فقط سه سال وزارت کرد و در همین مدت کوتاه مدرسۀ دارلفنون را تأسیس کرد، روزنامۀ وقایع اتفاقیه را منتشر کرد، قراولخانه ایجاد کرد و اصلاحات اجتماعی بزرگی انجام داد. آیزاک آسیموفِ نویسنده، در طول زندگی خود بیش از ۵۰۰ کتاب نوشت! ما در این کتاب دربارۀ تبدیل شدن به دستگاهی که بازده بالایی دارد و کارهای زیادی انجام می‌دهد، صحبت نمی‌کنیم. شادابی و سلامتی ما به عوامل مهمی مانند داشتن دوستی‌های ارزشمند، تفریح و استراحت بستگی دارد. نظر من این است که می‌توان در طول روز کار بسیار پرمعنا و قابل توجهی انجام داد و سپس با انرژی فراوان به خانه رفت و با خانواده و دوستان اوقات خوشی را سپری کرد. اگر به دنیال چنین زندگی هستید این کتاب دقیقاً برای شما نوشته شده است. کتاب «افزایش عملکرد» فقط دربارۀ افزایش لحظه‌ای عملکرد در محل کار صحبت نمی‌کند. هر فردی شاید به شکل لحظه‌ای عملکرد بسیار بالایی داشته باشد. کمتر از ۵ درصد افرادی که نواختن گیتار را آغاز می‌کنند، یادگیری را آن قدر ادامه می‌دهند تا یک آهنگ را به طور کامل فرابگیرند. ۹۵ درصد بقیه بر اثر شوق لحظه‌ای تصمیم به فراگیری گیتار می‌گیرند و البته قبل از یادگیری حتی یک آهنگ، از ادامۀ کار منصرف می‌شوند. در این کتاب از عملکرد پایدار صحبت می‌کنیم، یعنی صرف نظر از اتفاقات و شرایط بتوانیم عملکرد معقول و قابل توجهی داشته باشیم…» ژان بقوسیان تجربۀ خود من چیست؟ در طی این سال‌هایی که به عنوان مدرس ریاضی مشغول به کار بوده‌ام خیلی پیش آمده که فردی از من خواسته تا به او مشاورۀ تحصیلی هم بدهم. من البته به اندازه‌ای که تخصص و تجربه داشتم می‌توانسته‌ام به آن‌ها کمک کنم. ولی نقطۀ مشترک تمام افرادی که به من مراجعه می‌کردند این بود که عملکرد بسیار پایینی داشتند و نمی‌دانستند چه باید بکنند. در چنین موقعیتی یک تصور ابتدایی وجود دارد که فکر می‌کنیم باید «مدیریت زمان» بیاموزیم و اگر مهارت ما در مدیریت زمان ارتقاء یابد، دیگر مشکل حل می‌شود. و باز در همین مرحله است که اکثر افرادی که مشاورۀ تحصیلی می‌دهند یک رفتار کلیشه‌ای و بسیار مضر دارند و آن هم اینکه یک کاغذ برمی‌دارند و آن را جدول‌بندی کرده و برای ساعات روزانه و روزهای هفته، خانه‌های جدول را از نام درس‌ها و فعالیت‌ها پر می‌کنند! که البته یک تلاش منجر به شکست است. نه اینکه مدیریت …

ادامه مطلب

دزد کتاب باز هم یک دزد است

۲۴ آبان ۱۴۰۰
0 دیدگاه

آیا دزد کتاب با بقیه‌ی دزدها تفاوت دارد؟ شاید اینکه کتاب یک کالای فرهنگی هست و با خیلی کالاهای دیگر متفاوت است، ما فکر می‌کنیم که دزدی کتاب رفتاری متفاوت با بقیه دزدی‌های متداول است. طبق آنچه در مقاله می‌خوانیم از جهاتی چند این حرف درست می‌نماید. اما در نهایت من دزد کتاب را از بقیه دزدها جدا نمی‌کنم. من فرد کتاب دزد زیاد دیده‌ام. حتی در بین دوستان خیلی نزدیکم هم این خصیصه را دیده‌ام. با مقایسه‌ی بقیه رفتارهای این افراد با رفتار دزد کتاب بودنشان، مایلم این را هم به بقیه حالتها بیفزایم که کتاب دزدی یک رفتار بد محسوب می‌شود که ناشی از دوست نداشتن جامعه است. به این معنا که این افراد رفتار قانونمند و احترام به حقوق ناشر، مولف و عمومیت جامعه را کاری اشتباه می‌دانند. از نظر آن‌ها جامعه محل زیست‌شان دوست داشتنی نیست. این افراد فکر می‌کنند چون شرایط جامعه فلان و فلان و فلان است لذا «حق» دارند دست به چنین رفتارهایی بزنند. آیا دزد کتاب مشکل روانشناختی دارد؟ البته در قسمتی از مقاله اشاره شده است که اکثر کتاب‌های دزدی خوانده نمی‌شوند. این امر عجیب نیست. یک تیپ از افرادی که دست به دزدی می‌زنند، افراد جمع کننده هستند. این افراد وسواس جمع کردن دارند. برای آن‌ها فقط جمع آوری کردن اشیاء مهم است. گروهی از افراد دزد کتاب که من دیده‌ام از چیز دیگری رنج می‌برند. آن‌ها فکر می‌کنند اگر کتابی را همین الان برندارند، ممکن است آن را برای همیشه از دست بدهند. این افراد البته زیر مجموعه‌ی یک مجموعه‌ی بزرگتری هستند: افرادی که کتاب‌های زیادی می‌خرند ولی آن‌ها را ممکن است هرگز نخوانند. افرادی که در گروه‌ها و کانال‌های تلگرامی زیادی عضو هستند ولی هیچ گاه آن مطالب را نخواهند خواند. فردی که در پی یک منبع خاص برای نگارش مقاله‌ای یا کتابی باشد، چه از راه امانت گرفتن کتاب از فردی، یا کتابخانه‌ی عمومی شهر یا کتابخانه فلان دانشگاه یا حتی زنگ زدن به ناشر و خرید تلفنی و اینترنتی آن منبع را خواهد یافت و خواهد خواند. گروهی که ترس از دست دادن دارند همیشه در حال نگه داشتن حجم عظیمی وسایل اضافه در خانه هستند. این افراد ممکن است به اشکال مختلف این ترس خود را نشان دهند. یک گروه ترس از دست دادن کتاب دارند. لذا کتاب‌های زیادی را می‌خرند. حال گروهی کوچک‌تر که پول خرید کتاب ندارند به دلایلی دزدیدن آن را توجیه می‌کنند. آیا این کتاب‌ها خوانده خواهد شد؟ درباره‌ی مقاله‌ی دزد کتاب این مقاله بسیار خواندنی است. و البته به نظرم فتح بابی است برای مباحث جامعه شناختی مهمی به طور ضمنی می‌توان از مقاله استنباط کرد. مقاله از سایت «وینش» نقل می‌شود. نویسنده‌ی مقاله خانم زهرا ملوکی فارغ التحصیل جامعه شناسی از دانشگاه تهران هستند. از ایشان به خاطر نگارش این مقاله‌ی مفید بسیار متشکرم. نوشته‌های ایشان همیشه برای من خواندنی و آموزنده بوده است. دزد کتاب دوستم تعریف می‌کند که در سال‌های دانشجویی یک دوستی داشته که هر سال قبل از نمایشگاه کتاب، لیست کتاب‌هایی را که می‌خواسته می‌نوشته، از دوستان و آشنایان سفارش‌هایشان را می‌گرفته، کوله‌بار سفرش را …

ادامه مطلب

انیمیشن Weekends نگاهی دوباره

۲۴ آبان ۱۴۰۰
0 دیدگاه

انیمیشن Weekends (در IMDB ببینید) داستان بلندی را با تاثیری عمیق در مدتی کوتاه برای ما روایت می‌کند: سرزمین موسیقی‌های خوب، کودکی‌های بی‌استرس و آدم بزرگ‌های مهربان کجاست؟ نگاهی به پیرنگ داستانی انیمیشن Weekends این انیمیشن نشان می‌دهد که طلاق پدر و مادر چقدر می‌تواند تأثیر هولناکی بر روی روحیه‌ی کودک داشته باشد. موفقیت انیمیشن Weekends در این است که داستان را به خوبی از زاویه‌ی دید فرزند طلاق، که در اینجا یک پسر است، روایت کرده است. پدر و مادری طلاق می‌گیرند. قرار بر این است که در طی روزهای هفته پسر نزد مادر باشد و آخر هفته پدر او را نزد خود می‌برد. ابتدای فیلم همه چیز خوب جلوه می‌کند. رابطه مادر و پسر خیلی خوب است. با هم آشپزی می‌کنند. سر به سر هم می‌گذارند. مادر پیانو می‌نوازد و لذا هر چیزی سر جای خودش است. در صحنه‌ی دیگری پدر آمده است تا او را برای آخر هفته نزد خود ببرد. لحظه عزیمت آن دو با صدای موزیکی تند آمیخته شده است. وقتی ماشین شروع به حرکت می‌کند، دستی که لابد دست پدر است وارد چهارچوب تصویر شده و صدای موزیک را تا آخر زیاد می‌کند. موزیک تند، ماشین و سرعت زیاد در طی جاده، نمادهایی مردانه هستند که به ما القاء می‌کنند که پدر و پسر حسابی به خود خوش می‌گذرانند: آخر هفته‌هایی که با پدر صرف می‌شود توأم با فیلم و پیتزا و نوشابه و بازی‌های مختلف هیجان‌انگیز است. خوب تا اینجای کار چیز نگران‌کننده‌ای وجود ندارد: وقتی پسر پیش مادرش به سر می‌برد همه چیز خوب است. وقتی آخر هفته‌ها را همراه پدر طی می‌کند هم همه چیز عالی است. اما به این سادگی هم نیست. در ادامه سر و کله مردی پیدا می‌شود که به مادر گل داده است. این که مرد هیچ چهره‌ای ندارد از این جهت است که برای پسر این مرد هیچ هویتی ندارد. کابوس‌های شبانه پسر آغاز می‌شود. او از اینکه مادرش با مرد دیگری رفت و آمد دارد احساس ناامنی می‌کند. این حس ناامنی را می‌توان از دید زدن مخفی پسر به خوبی فهمید. آن سو هم جریان مشابه همین است. پدر با خانمی آشنا شده است. حالا غذای حاضری نمی‌خورند چون او آشپزی می‌کند. این زن مثل دوست مادر نیست که چهره نداشته باشد. زن چهره دارد و به پسر لبخند می‌زند. فیلم دیدن‌های پسر و پدر تمام می‌شود. حالا این جا هم پسر کابوس شبانه دارد. پدر به دوست خود انگشتری می‌دهد و آنچه که ممکن است برای هر کودکی ترسناک باشد رخ می‌دهد. او به همراه زن دومش شهر را ترک می‌گوید تا به جای دیگری بروند و زندگی را در آن جا ادامه دهند. زندگی جدید پدر به معنای پایان یافتن قسمت مهمی از زندگی پسر است: آخر هفته‌ها. وجه تسمیه انیمیشن Weekends هم همین است. پسر به خانه برمی‌گردد صدای گریه مادر را می‌شنود و می‌بیند که مرد بی‌چهره با حالتی بی تعادل از آشپرخانه خارج می‌شود. رابطه مادر و مرد بی‌چهره به تلخی پایان می‌یابد. حالا مادر است و پسر تنها. پسر اسبی چوبی در خانه‌ی پدر داشت که آخر هفته‌ها سوار …

ادامه مطلب

داستان کوتاه چقدر کوتاه است؟

۲۴ آبان ۱۴۰۰
0 دیدگاه

داستان تا چه حدی می‌تواند کوتاه باشد و در عین حال واقعا داستان بماند؟ داستان کوتاه چند کلمه دارد؟ این پرسش همیشه در بین داستان‌نویسان مرسوم بوده است. پاسخ به این سؤال اما، اینقدرها هم راحت نیست. چرا که از یک سو این سؤال مطرح است که واقعاً چرا باید عددی تعین کرد که نشان دهنده‌ی کمترین تعداد کلمات ممکن  برای یک داستان کوتاه باشد. مثلاً اگر این عدد ۵۰۰ است، آنگاه داستانی که ۴۹۹ کلمه دارد داستان کوتاه نیست؟ اگر داستان کوتاه نیست، پس چیست؟ معمولاً نام داستان کوتاهِ کوتاه را می‌برند. این نام ترجمه‌ای از flash fiction یا sudden fiction است. حال فرض کنیم که برای این «چرا» پاسخی یافتیم. مشکل دیگر کار این است که چگونه باید این کار را کرد؟ چرا که دیدگاه‌های مختلفی در خصوص میزان کوتاهی داستان کوتاه ابراز شده است. بعضی از اساس هر نوشته‌ای که کمتر از ۵ یا ۶ صفحه‌ی متداول باشد را نمی‌پذیرند (محافظه کارها). بعضی داستانی که بیش از این تعداد صفحات نوشته شده باشد را داستان کوتاه نمی‌دانند (عجولان کم حوصله). عده‌ای که متعادل‌تر برخورد می‌کنند دوست دارند داستان‌های کمتر از یکی دو صفحه را نام دیگری برنهند. محافظه‌کاران و داستان کوتاه محافظه‌کاری به خودی خود سد بزرگی در مقابل خیلی از ایده‌ها و خلاقیت‌هایی است که هر نسل با خود به همراه می‌آورد. به راستی محافظه‌کارها چه فکر می‌کنند؟ چرا آن‌ها فکر می‌کنند برداشت آن‌ها از داستان کوتاه بهترین و درست‌ترین برداشت ممکن است؟ هر نسل جدیدی با خود دیدگاه‌ها و استانداردهای جدیدی به همراه می‌آورد. نسل جدید باید و نبایدهای نسل قبلی را تا جایی برمی‌تابد. اما در نهایت خود در پی درانداختن طرحی نو است. این درست است که خیلی از این دیدگاه‌ها و استانداردهای تازه خام هستند و عجولانه ارائه شده‌اند. شاید خیلی از آن‌ها فقط در سطح فرم باشد و چه بسا که در پاسخگویی به پرسش‌های متنوع موجود دربمانند. اما تا بحثی نباشد و گفت و گویی شکل نگیرد چگونه راه‌های جدید به روی ادبیات گشوده خواهد شد؟ آن‌هایی که برای تعداد کلمات داستان کوتاه ساحت قدسی قائل هستند، آیا هرگز فکر کرده‌اند که اولین داستان کوتاه نویسان در مواجه با رمان‌نویسان متعصب چه انتقادهایی را شنیده و چه پاسخ‌هایی داده‌اند؟ آیا همیشه تاریخ نگاه داستان‌نویسان به داستان کوتاه همین بوده که الان هست؟ پاسخ به این پرسش البته که روشن است. اما اگر این تغییرات که از نظر بعضی محافظه‌کاران به عنوان استادنداردهای غیرقابل تغییر پذیرفته شده‌اند، در طی سالها صیقل خوردن به دست آمده‌اند، چرا از این به بعد هم این مفاهیم صیقل نخورند؟ من فکر می‌کنم محافظه‌کارها سقف نگاه تاریخی کوتاهی دارند. این دیدگاه‌های جزم‌اندیشانه از کمبود مطالعه است. همه‌ی کسانی که از نظر ما صاحب نظران بی رقیب و الگوی بی بدیل داستان نویسی هستند، در زمانه‌ی خود آدم‌های نوآور و خط شکنی بوده‌اند. لذا نمی‌توان به بهانه‌های واهی سد راه نوآوری نسل‌های جدید شد. از بعضی از دوستان عزیز که بر روی تعداد زیاد کلمات به عنوان یک فاکتور برتری در داستان کوتاه اشاره می‌کنند، باید پرسید که چرا فکر می‌کنند به صرف روده درازی و نوشتن …

ادامه مطلب
سبد خرید
  • سبد خریدتان خالی است.
ورود به سایت
تلگرام